Author :
Abstract
Maillol’da zamansız ve kalıcı olan, Onu öncü bir sanatçı yapan şey nedir? sorusuna aranan yanıt çalışmanın ana konusudur. Klasik ölçüleri ve sanatın zanaat yanını bırakmadan, geçmiş biçimleme yöntemleri terk edilmeden yeni olana ulaşılamaz mıydı? Bu çalışmada Maillol ‘un getirdiği yenilikler heykel estetiği açısından analitik incelemelerle temellendirilmek istenmiştir. Maillol ’un İçinde bulunduğu sanat ortamının genel çerçevesi çizildi. Maillol Heykellerinin başat ögesi olan zamansızlık ve durağanlık plastik analizlerle irdelenerek kuramsal çerçeveye oturtulmaya çalışıldı. Köklerinin Antik Mısırdan, Antik Arkaik ve Klasik Yunan’a, Antik Roma’ya, Gotik Formlara, Rönesans tektonik formuna varıncaya kadar Maillol’ un Heykellerindeki plastik unsurlar irdelendi. Sanat Tarihindeki bütün Klasiklere nasıl bağlandığını, onları nasıl aştığını ve bu nedenle Maillol ‘un kendinden sonrakiler için nasıl bir öncü olduğu üzerinde duruldu. Bütün bunlar Maillol’ un başyapıtları sayılabilecek; Akdeniz, Dağ, Pomone, Harmony gibi heykellerinin plastik analizleri yapılarak işlendi. İncelenen heykellerin Işık, kütle, kompozisyon, ritim, çizgi, hacim, doku, anlam, ifade tanımlamaları yapıldı. Heykellerin estetiği, form ve kompozisyon özellikleri incelendi.
Keywords
Abstract
What makes Maillol a pioneering artist concerning timelessness and stasis? The principal aim of this study is to answer this question and to explain what constitutes the timeless and stasis qualities of Maillol and what makes him a pioneering artist. Is it possible to achieve innovation without abandoning classical proportions and the artisanal dimension of art, and without discarding past methods of formal construction? This study seeks to ground Maillol’s innovations within sculptural aesthetics through analytical examinations. The general framework of the artistic context in which Maillol worked is outlined, and the dominant elements of timelessness and stasis in his sculptures are examined through plastic analyses and are situated within a theoretical framework. The plastic elements of Maillol’s sculptures are investigated with reference to their roots from Ancient Egypt, Archaic and Classical Greece, and Ancient Rome to Gothic forms and the tectonic form of the Renaissance. Emphasis is placed on how Maillol connects with the classical traditions of art history, how he transcends them, and consequently how he emerges as a pioneer for subsequent generations. These issues are discussed through plastic analyses of what may be considered Maillol’s major works, such as Mediterranean, Montagne, Pomone, and Harmony. The examined sculptures are analyzed in terms of light, mass, composition, rhythm, line, volume, texture, meaning, and expression. Their aesthetics, as well as their formal and compositional characteristics, are thoroughly investigated.
