Author :
Abstract
19. yüzyılın en güçlü devleti olan İngiltere, yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren Doğu Akdeniz'e büyük yatırımlar yaptı. Bölgede kendi nüfuz tabanını kurmak için Protestanları destekledi ve misyonerlik faaliyetlerini teşvik etti. Bunun nedeni, Fransız Devrimi'nin ardından Katolik gücünün azalmasıyla Protestanların güç kazanmasıydı. İşte tam da bu nedenle İngiltere, 1838'de Kudüs'te sadece iki misyoner ailesinin yaşadığı bir konsolosluk açtı. Bu şekilde, Yahudilerin Protestan olarak anavatanlarına dönmelerini sağlamayı kendine görev edindi. Kudüs'teki İngiliz misyonerlerinin temel amacı sadece Protestanlığı yaymak değil, aynı zamanda dini inançlarıyla birlikte İngiliz kimliğini de teşvik etmekti. Bu amaçla hem siyasi hem de dini hedeflere ulaşmak için özellikle kilise inşaatı olmak üzere önemli inşaat projeleri üstlendiler. Bu makale, Osmanlı Kudüs'ündeki İngilizlerin inşaat faaliyetlerine odaklanmaktadır. İngiltere destekli inşaatlar, Osmanlı yasal düzenlemeleri çerçevesinde faaliyet gösterirken yeni mimari tipolojiler ve mekânsal uygulamalar getirdi. Bu binalar sadece Protestan bir topluluğun kurulmasını kolaylaştırmakla kalmadı, aynı zamanda bölgede kültürel ve jeopolitik etki araçları olarak da işlev gördü. Makale, Devlet Arşivleri Osmanlı Arşivlerinden elde edilen inşaat izinleri, resmi yazışmalar ve mimari planlar da dahil olmak üzere birincil belgelere dayanmaktadır. Bu kaynakların nitel analizi yoluyla, çalışma binaların tipolojik özelliklerini, mekânsal organizasyonunu ve işlevsel dağılımını, ayrıca Kudüs'ün topografyasına ve kentsel dokusuna uyumunu araştırmaktadır.
Keywords
Abstract
As the most powerful state of the 19th century, England invested heavily in the Eastern Mediterranean since the first quarter of the century. In order to establish its own base of influence in the region, it supported Protestants and encouraged missionary activity. The reason for this was that Protestants were gaining power against the loss of Catholic power following the French Revolution. This is precisely why England, opened a consulate in Jerusalem in 1838, where only two missionary families lived. In this way, it took it upon itself to ensure that the Jews returned to their homeland as Protestants. The primary objec-tive of the British missionaries in Jerusalem was not only to disseminate Protestantism but also to promote Englishness in conjunction with their religious beliefs. To this end, they undertook significant construction projects, particularly the building of churches, to achieve both political and religious ends. The present article focuses on the construction activi-ties of the British in Ottoman Jerusalem. British-sponsored constructions introduced new architectural typologies and spatial practices, while operating within the framework of Ottoman legal regulations. These buildings not only facilitated the establishment of a Protestant community but also acted as instruments of cultural and geopolitical influence in the region. The research is based on primary documents obtained from the Ottoman Archives of the State Archives, including construction permits, official correspondence and architectural plans. Through qualitative analysis of these sources, the study investigates the typological characteristics, spatial organisation and functional distribution of the buildings, as well as their adaptation to Jerusalem’s topography and urban fabric.
