Author :
Abstract
Ortaçağ dini renge sahip bir düşünce geleneğine sahiptir. Felsefi etkinlikte de ilk izlenim benzer şekilde kararın Tanrı esinli bir inançla bitirilmesidir. Bu yaygın kanaatin aksine profesyonel ve teknik problemler üzerindeki tutumun bu genel çerçeveyi doğal bir epistemoloji lehine dağıttığı söylenebilir. Bu yöndeki yorum en azından Aquinas’ın görüşleri etrafında tartışmaya açılmalıdır. Çünkü Aquinas bir empirist edasıyla çalışmış ve bilginin kaynağında nesneler karşısında ilk etkilenmenin taşıyıcısı olan duyuları görmüştür. Bunu doğanın etkinliklerinin başarısızlığa uğramayacağı iddiası doğrultusunda çeşitli etkinliklere yatkın bazı güçler atamak yoluyla gerçekleştirmek istemiştir. Bu nedenle her bilme etkinliği gerçekçi anlamda bir yetiye dayanmalıdır. Bunlar dış ve iç duyular şeklinde temel bir ayrım üzerinden anlatılır. Dış duyu organlarında yer eden ilgili nesneye dair formlar içsel duyular olan ortak duyu, hayal gücü, duyusal hafıza ve algı (vis cogitativa) gibi aşamalardan geçerek fantazmaya veya imgelere dönüştürülür. Hatta son adımda bireysellere dair kıyas ve karşılaştırmalarla çıkarımda bulunulur. Bu çalışmada Aquinas’ın ilgili şemada bilginin duyusal işlenişine, öne sürülmüş duyusal güçlere işaret edilmiştir. Bu sırada duyusal etkilenişin nesnesi ile algıda yer eden nesnenin bir ve aynı olduğuna dair kanaatin bir temsilcilik olmayacağı ve Aquinas’ın ontolojik gerçekliğiyle uyumu noktasında epistemolojik bir gerçekçi olduğu iddia edilmiştir. Ayrıca bu çalışmanın amacı Aquinas’ın hem Ortaçağ için önemli bir kırılma noktası hem de çağdaş zihin felsefesi için dışsalcı görüşün bir hareket noktası olduğuna işaret etmektir.
Keywords
Abstract
The Middle Ages possessed a tradition of thought with a religious overtone. Similarly, the first impression in philosophical activity is that the decision is concluded with a God-inspired belief. Contrary to this widespread belief, it can be argued that the approach to professional and technical problems dismantles this general framework in favor of a natural epistemology. This interpretation should at least be opened to discussion around Aquinas’s views. Aquinas worked in an empiricist manner and viewed the senses, the carriers of the initial impression of objects, as the source of knowledge. He sought to achieve this by assigning certain powers predisposed to various activities, in line with the claim that the activities of nature cannot fail. Therefore, every act of knowledge must realistically be based on a faculty. These are described through a fundamental distinction between external and internal senses. Forms related to the relevant object, located in the external sense organs, are transformed into phantasms or images through stages such as the internal senses: common sense, imagination, sense memory and perception (vis cogitativa). Furthermore, in the final stage, inferences are made regarding individuals through comparisons and analogies. This study addresses Aquinas’s proposed sensory processing of knowledge and the sensory powers he proposes within the relevant framework. Meanwhile, it has been claimed that the belief that the object of sensory influence and the object in perception are one and the same cannot be a representation and that Aquinas is an epistemological realist in terms of its compatibility with ontological reality. In addition, the aim of this study is to point out that Aquinas represents both a significant turning point for the Middle Ages and a starting point for the externalist view of contemporary philosophy of mind.
