Author :
Abstract
Iraklı eğitimci ve siyasetçi Muhammed Fadıl el-Cemalî, 1937 yılında Türkiye’ye gelerek Cumhuriyetin ilk yıllarında yapılan eğitim reformlarını ve Türk eğitim sistemini yerinde incelemiştir. Bu gezi sonrası, rapor niteliğinde “et-Terbiye ve’t-Ta‘lîm fî Türkiyâ el-Hadîse (Modern Türkiye’de Eğitim ve Öğretim)” adlı kitabını kaleme almıştır. Bu kitap, erken Cumhuriyet döneminde Türkiye’de uygulanan eğitim reformlarını gözlemleyen yabancı bir entelektüelin perspektifini yansıtması bakımından, Türk eğitim tarihi için önemli bir belge niteliği taşımaktadır. Kitabında, meslek okulları kapsamında Ticaret, Sanayi, Ziraat, Yapı Usta ve Kız Sanat okulları gibi eğitim kurumlarına yer vermektedir. Bu kurumların, nitelikleri ve öğretim programları ile ilgili bilgiler sayısal verilerle sistematik bir şekilde sunulmaktadır. El-Cemalî’nin kitabına göre, meslek okullarındaki “uygulamalı eğitim” Türk eğitim deneyiminin güçlü yönlerinden biridir. Öğrencilerin pratik beceri kazanması ve ekonomik üretime katkıda bulunmasını sağlayan sistem, toplum için itici güç oluşturmaktadır. Bu bağlamda meslek okulları, hem üretime dönük nitelikli iş gücü yetiştirme amacıyla hem de disiplinli ve modern yurttaşlık anlayışını destekleyen bir eğitim yaklaşımıyla öne çıkmaktadır. Sonuçta el-Cemalî, meslek okullarına ilişkin oldukça olumlu izlenimler edinmiş ve kendi ülkesinde de bu tür okulların açılmasını tavsiye etmiştir.
Keywords
Abstract
Abstract
The Iraqi educator and statesman Muhammed Fadıl al-Jamâlî visited Türkiye in 1937 to examine the educational reforms implemented in the early years of the Republic and to observe the Turkish education system on site. Following this visit, he wrote a report-like book entitled Et-Terbiye ve’t-Ta‘lîm fî Türkiyâ el-Hadîse (Education and Instruction in Modern Türkiye). This work constitutes an important document for the history of Turkish education, as it reflects the perspective of a foreign intellectual who closely observed the educational reforms carried out in Türkiye during the early Republican period. In his book, al-Jamâlî discusses various vocational institutions, including commercial schools, industrial schools, agricultural schools, construction master schools, and girls’ vocational (arts) schools. Information regarding the characteristics of these institutions and their curricula is presented systematically and supported by numerical data. According to al-Jamâlî, practical training in vocational schools represents one of the strongest aspects of the Turkish educational experience. The system, which enables students to acquire practical skills and contribute to economic production, functions as a driving force for society. Ultimately, al-Jamâlî developed highly positive impressions of vocational schools in Türkiye and recommended the establishment of similar institutions in his own country.
